Dennis, David, Boet, en nog wat daklozen houden in de vroege ochtend een balletje hoog op de kop van de Bakenessergracht. Een politieteam dat passeert, herkent het gezamenlijke talent en groet vriendelijk. Het Haarlemse daklozenvoetbalteam in wording is verzekerd van zijn eerste fans.

Richard, één van de vaste krachten van het Leger des Heils in de nachtopvang, trapt gezellig mee. Hij is net zo gemotiveerd als zijn klanten. ,,Sport verbroedert'', constateert Dennis (30), één van de circa vijftien 'jongens' die hebben ingetekend om mee te spelen. ,,Ik heb een redelijke conditie. Een rokershoestje.''

,,Het is heel belangrijk om met elkaar iets te bereiken'', zegt Richard, even later bij een bakkie koffie op kantoor. Hij schetst het hogere doel van de sportmissie in een paar zinnen: ,,En helemaal in deze groep mensen. Ik vind het mooi om van een team dat nog helemaal niets is wat te maken en te ondervinden wat het betekent als je wat voor elkaar over hebt. En het leeft nu al - we spelen pas over enkele weken onze eerste wedstrijd en hier wordt nu al elke dag over gepraat.''

David (65) kan pochen op vijftien jaar semi-betaald voetbal en heeft voor zichzelf een plek als laatste man uitgestippeld. ,,Ik geef de passjes en houd de rest tegen. Ik ben een bonk.''

Boet (57) blijft langs de lijn staan en helpt bij de organisatie rond het team: ,,We hebben een stukkie brood nodig, kijken uit naar een wedstrijdtenuutje, vervoer en alles.''

,,In principe hebben we nog helemaal niets'', zegt beroepskracht Richard. ,,13 maart spelen we ons eerste toernooi in Eindhoven, van vier partijtjes, elk twee keer zeven minuten.''

,,We zijn net een week onderweg. En al zou dat allemaal niet lukken: alleen al het stukje in de krant geeft de 'jongens' van de nachtopvang een steuntje in de rug: positief, toch?''