Den Bosch, 3 april 2010 - Met zijn schoorsteenbedrijfje is Bouchib Fadili sponsor van het Bosche daklozenteam. Drie jaar geleden voetbalde hij zelf nog mee.

Bouchib Fadili (37) veegt schoorstenen schoon. Zes dagen in de week maakt hij dat hij om 6 uur op de A2 zit, en om 8 uur op het dak. Met Aandacht is de bedrijfsnaam die op z'n bus en die van zijn vennoot staat. De naam ook die op de shirtjes en trainingspakken van het Bossche dak- en thuisloze voetballers prijkt. In 2007 maakte Fadili zelf nog de doelpunten voor dat team. Inmiddels mag-ie niet meer meedoen, want de Bossche Marokkaan heeft z'n leven nu op de rit. De celstraffen die openstonden zat hij uit, de schulden zijn weggepoetst, hij heeft een eigen huisje en een heus kantoor aan de Churchilllaan. Het zou te simpel zijn om te denken dat een beetje voetballen hem uit die goot hielp. "Maar deelname aan die Dutch Homeless Cup heeft me zeker geholpen. Ik had te veel vrije tijd, had geen schema, geen doel, snap je. Door mee te voetballen kreeg ik dat wel." En: sporten maakt 't koppie leeg, het lijf wordt fit. "Dan is het zonde te blowen voor een training of wedstrijd." Ook de ervaringen van de andere jongens hielpen hem. "Je praat wat, over wat er mis ging, je hebt herkenning."

Coach Mustafa Yakoubi, jongerenwerker bij de Stichting Maatschappelijke Opvang (SMO) noemt Fadili een voorbeeld zoals zovelen. Want ook Johnny heeft bijvoorbeeld weer werk (en een vriendinnetje!) en Marcel schoffelt plantsoenen in Waalwijk. "Met de meeste jongens gaat het goed. Dat is mooi om te zien, want daar doen we het voor. Ik zeg wel honderd keer 'kom op!, doe je best!' Het kan beter met jou." Fadili ziet z'n oud-trainer nog vaak. Wedstrijden mag-ie dan niet meer meedoen, meetrainen met het nieuwe team wel. "Als het lukt met werk, hè, ik ben vaak laat thuis." 

Wat hij precies geflikt heeft in zijn 'kloteperiode' wil hij niet zeggen, want het gaat goed nu, weet je. "Het heeft geen zin om terug te kijken." Maar hij heeft zeg maar regelmatig in de bajes gezeten. "Dan weer een paar maanden, dan weer een paar weken. Grote criminaliteit, kleine dingen, weet je." Op een gegeven moment had hij het zo verkloot dat hij met spullen en al de straat op gebonjourd werd. Hij sliep nooit op straat. Dus was niet dakloos, wel adresloos. Helpt ook niet echt als je uit de goot wilt komen. Na dat voetbaltoernooi in 2007 dacht hij: ik wil mijn leven anders, zonder gezeik, zonder gedoe. Hij had mazzel. In een ver verleden was-ie namelijk al eens werkzaam geweest in de schoorsteenbranche. Dat is trouwens een merkwaardig verhaal. Een jaar of zestien geleden zat hij in een coffeeshop toen er ineens iemand naar 'm toekwam die vroeg of Fadili toevallig goed kon klimmen. Dat kon hij. Het ging op en af met die carrière van 'm, met regelmaat ging het goed mis. "Kijk, als je in de bajes zit, zeg maar, ben je niet op tijd op je werk hè."

Maar met het plezier in het voetbalteam, kreeg hij weer vertrouwen in een nieuwe kans. Een oude maat gaf hem die kans. Ook om mede-eigenaar te worden, want dat was altijd al zijn grote droom'. "Maar ik kon niks, want had geen adres." Hij sliep een jaar bij de moeder van een vriend, tot hij dat eigen huisje kon betalen. Inmiddels gaan de zaken dus zo lekker - "gemiddeld 10 tot 15 schoorstenen per dag, door het hele land!" - dat hij sponsor wilde worden van het team. Natuurlijk volgt dan een Oprah Winfrey-achtig verhaal dat hij zelf zoveel aan dit team te danken heeft, dus dat het logisch is dat hij wat terug wil doen. Lachend: "Maar eerlijk gezegd ook omdat ik dit geld anders aan de Belastingdienst moet geven. Dan heb ik liever dat het team iets aan mijn geld heeft."  

Bron: Brabants Dagblad, tekst: Linda van Gorkum